باید یاد گرفت که چگونه فکر کرد

تاب بنفشه میدهد طره مشک سای تو                             پرده غنچه میدرد خنده دلگشای تو

ای گل خوش نسیم من بلبل خویش را مسوز                     کز سر صدق میکند شب همه شب دعای تو

من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان                            قال و مقال عالمی میکشم از برای تو

دولت عشق بین که چون از سر فقر و افتحاز                   گوشه تاج سلطنت می شکند گدای تو

خرقه زهد و جام می گرچه نه در خور همند                    این همه نقش میزنم از جهت رضای تو

شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر                         کاین سر پر هوس شود خاک در سرای تو

شاه نشین چشم من تکیه گه خیال تست                           جای دعا دست شاه من بی تو مباد جای تو

خوش چمنیست عارضت خاصه که در بهار حسن             حافظ خوش کلام شد مرغ سخن سرای تو